Λαγγουβάρδου Μαρία, Γ2

Το κραχ του ΄29 

    Ήταν Σάββατο νομίζω…Σάββατο  24 Απριλίου του 2010… Πρωί πρωί βρισκόμουν στο εργαστήριο του αγαπημένου μου εφευρέτη… Πειραματιζόταν με τη νέα του εφεύρεση, μια μηχανή του χρόνου η οποία θα μας βοηθούσε να ζήσουμε από κοντά τις αγαπημένες μας ιστορικές στιγμές και να δούμε αν όλα όσα μας διδάσκουν στο μάθημα της ιστορίας αληθεύουν. Ήμουν η μοναδική εθελόντρια και σε λίγο θα ξεκινούσε για εμένα μια συναρπαστική εμπειρία και για εκείνον η ολοκλήρωση της καριέρας του αφού μία χρονομηχανή επρόκειτο να είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση όλων των εποχών.

    Η στιγμή είχε φτάσει. Εκείνος με ρώτησε για χιλιοστή και τελευταία φορά αν ήμουν έτοιμη για κάτι τέτοιο και αν ήμουν σίγουρη ότι ήμουν ικανή να αντιμετωπίσω τους διάφορους κινδύνους. Απάντησα ναι με τόση σιγουριά που ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό φάνηκε περίεργη. Ύστερα με προειδοποίησε ότι είχα στη διάθεση μου μονάχα μια μέρα για να πάρω το υλικό που χρειαζόμασταν και να κάνω τις παρατηρήσεις μου. Η αγαπημένη μου ιστορική στιγμή ήταν το κραχ του 29 και έτσι ανέφερα στον αγαπημένο μου εφευρέτη την χρονολογία στην οποία ήθελα να με στείλει. Ένα ταξίδι στο χρόνο ξεκινούσε και εγώ ήμουν ενθουσιασμένη.

   Έτσι επιβιβάστηκα στην υποτιθέμενη χρονομηχανή και λέω υποτιθέμενη γιατί εμένα περισσότερο με υποβρύχιο μου έμοιαζε αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ξαφνικά τα πάντα άρχισαν να γυρίζουν. Εκατομμύρια χρώματα άρχισαν να στροβιλίζονται στην ατμόσφαιρα και εγώ μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου βρέθηκα λιπόθυμη στο έδαφος. Στο έδαφος;  Κάνοντας ξανά και ξανά στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση κατάλαβα πόσο ανόητα είχα σκεφτεί. Δεν βρισκόμουν πλέον στη μηχανή του χρόνου όπως πίστευα αλλά είχα προσγειωθεί απότομα στο έδαφος σε μία ακαθόριστη προς το παρών ιστορική στιγμή. Ήταν η σωστή; Δεν ήταν; Η πορεία επρόκειτο να τα δείξει όλα.

    Όταν μου πέρασε η ζάλη άρχισα να κοιτάζω γύρω μου. Ύστερα σηκώθηκα και με αργά βήματα παρακολουθούσα το περιβάλλον και τους ανθρώπους που με περικύκλωναν. Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω σε κάποιους από αυτούς ζητώντας πληροφορίες αλλά μάταια. Με αγνοούσαν όλοι τους παντελώς και για την ώρα δεν είχα εξιχνιάσει το γιατί. Στη συνέχεια άρχισα να καταλαβαίνω πως οι πιθανότητες να μην συμμετέχω αλλά να είμαι απλώς παρακολουθητής σε ότι συνέβαινε  ήταν πολλές. Καθώς προχωρούσα και σκεπτόμενη την μία και μοναδική μέρα που είχα στη διάθεσή μου είδα ένα πλήθος κόσμου συνωστισμένο έξω από χρηματιστήρια και τράπεζες . Κρατώντας την κάμερά μου την φωτογραφική μηχανή και το σημειωματάριο μου έβγαζα φωτογραφίες και βιντεοσκοπούσα οτιδήποτε με ενδιέφερε αφού έκανα και τις απαραίτητες σημειώσεις.

    

      Τα  πάντα προς το παρών ήταν ακριβώς όπως τα είχα διδαχτεί. Η συνεχής άνοδος των τιμών των μετοχών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχε οδηγήσει πολλούς μεγάλους επενδυτές στην πώληση των μετοχών τους αφού ήθελαν να εισπράξουν μέρος από τα κέρδη τους.   Παρατηρούσα τους μικροεπενδυτές που έσπευσαν να πουλήσουν τις μετοχές τους και όπως ήταν φυσικό μέσα στον πανικό που επικρατούσε ανακοινώθηκε η γενική κατάρρευση των τιμών στο χρηματιστήριο. Παρακολουθούσα ανθρώπους να κλαίνε να φωνάζουν να επιτίθενται ο ένας στον άλλον… Η όλη ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με πόλεμο. Συνέχισα να προχωράω με την ελπίδα να μην ήταν όλα ακριβώς όπως τα είχα διδαχτεί. Η ιδέα και μόνο ότι όλα όσα μας είχε πει η καθηγήτριά μας για τις μαζικές αυτοκτονίες ήταν αλήθεια με σόκαρε. Ξαφνικά ένιωσα πως όλοι μου οι φόβοι ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου.

    Μπροστά μου είχα ένα από τα πιο ψηλά κτίρια της πόλης. Στην οροφή του βρίσκονταν αμέτρητοι άνθρωποι άντρες κυρίως οι οποίοι έπεφταν ο ένας μετά τον άλλο και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκονταν νεκροί στο έδαφος. Δίπλα τους ήταν μανάδες και παιδιά που ούρλιαζαν για την απώλεια των πατεράδων και των συζύγων τους αλλά και κακόμοιρα παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς είχαν αυτοκτονήσει.

Δεν άντεχα να βλέπω την κατάντια του κόσμου. Λυπόμουνα τόσο εκείνα  τα παιδιά που ευχόμουνα από τα βάθη της καρδιάς μου να μπορούσα να πάρω εκείνα τα παιδιά μαζί μου πίσω στο μέλλον. Όσο και να το ήθελα όμως ήξερα πως αυτό ήταν αδύνατο… Έτσι αφού είχα συλλέξει όλο το υλικό που χρειαζόμουνα θα έπαιρνα τον δρόμο για την επιστροφή αφού πρώτα θα έβρισκα την χρονομηχανή μου.

     Κατάφερα να την βρω πολύ εύκολα γιατί έχω μάθει να θυμάμαι τους δρόμους. Έτσι μπήκα μέσα και σχημάτισα την επιθυμητή χρονολογία 2010 δηλαδή. Ύστερα από λίγο αφού πέρασα την ίδια ζάλη και άλλη μία λιποθυμία άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον αγαπημένο μου εφευρέτη. Εντελώς ασυναίσθητα τον αγκάλιασα και έβαλα τα κλάματα. Είχα υποστεί σοκ με την εικόνα εκείνων των αβοήθητων παιδιών. Όταν ηρέμησα καθίσαμε και του διηγήθηκα όλα όσα είχαν συμβεί και όταν του έδειξα το υλικό που είχα καταγράψει και τις παρατηρήσεις που είχα κάνει ενθουσιάστηκε.

    Μια καινούργια μέρα ξεκινούσε και για τους δυο μας.  Για εμένα ως μαθήτρια και για εκείνον ως εφευρέτης. Το υλικό που είχα συλλέξει ήταν ακριβώς ότι ήθελε ο αγαπημένος μου εφευρέτης και εγώ είχα πάρει σημαντικές γνώσεις και είχα ζήσει εκπληκτικές εμπειρίες χάρη σε αυτήν την εφεύρεση. Η μηχανή του χρόνου δούλευε και ήταν σε άριστη κατάσταση. Έτσι από εδώ και στο εξής θα έχουμε την δυνατότητα να εξερευνήσουμε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή μας ενδιαφέρει.