Απόσπασμα από την ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη «Αϊτός χωρίς φτερά»

Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης πέρασε 20 χρόνια ως ασθενής στη Σπιναλόγκα. Ο δυναμικός του χαρακτήρας, η βαθιά του μόρφωση και ψυχική καλλιέργεια τον βοήθησαν όχι μόνο να αντέξει τη μοίρα του, αλλά και να αγωνισθεί για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής για όλους τους ασθενείς του νησιού. Στο εξής θα δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του, προκειμένου να φωτίσουμε τις συνθήκες ζωής στη Σπιναλόγκα, αλλά και το μεγαλείο ενός ανθρώπου που δίνει με τη ζωή του μαθήματα ανθρωπιάς, περηφάνιας και αξιοπρέπειας...

Πρόλογος
«Το βιβλίο τούτο δε θα γραφόταν ποτέ αν δεν υπήρχε μέσα μου ένα κύμα αγανακτήσεως εναντίον όλων εκείνων που ησχολήθησαν με το θέμα της ζωής των Χανσενικών.
Υψώνω τη φωνή μου και κραυγάζω με όλη τη δύναμή μου διαμαρτυρόμενος εναντίον όλων. Παρουσιάζω την αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας, θρησκείας, φυλής ή χρώματος για να διαλύσω το μεγάλο παράπονο εκατομμυρίων Χανσενικών που άφησαν το μάταιο αυτό κόσμο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αυτό το βαθύ παράπονο και την πίκρα που βάραινε πάντα τη ζωή τους γιατί οι «υγιείς» σκόπιμα και με κακία είχαν απλώσει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από την ιδιότυπη αυτή αρρώστια που στο κάτω κάτω έβγαινε από τα σπλάχνα της ίδιας της κοινωνίας.
Νέοι και νέαι όλου του κόσμου αγωνισθείτε με όλες σας τις δυνάμεις, για να γκρεμίσετε τα τείχη των προκαταλήψεων και ρίξετε πλούσιο φως για να φωτίσετε τα σκοτεινά σημεία της ζωής μας που με χίλιους τρόπους προσπάθησαν οι κοινωνίες να κρύψουν. Μυστήρια και ψεύτικοι θρύλοι δεν πρέπει να υπάρχουν εις βάρος ανθρώπων που έζησαν και ζουν πάνω στη μικρή μας γη. Όταν το ανθρώπινο πόδι κατόρθωσε να πατήσει περήφανα πάνω στο φυσικό δορυφόρο της γης, τη Σελήνη. Δεν είμαι ούτε λογοτέχνης ούτε φιλόσοφος. Θα προσπαθήσω όμως, αραδιάζοντας τη νήμα της ζωής μου να σας γνωρίσω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια ενώπιον Θεού και ανθρώπων, με την κρυφή ελπίδα ότι η αφήγηση αυτή θα βοηθήσει συνανθρώπους στον ανηφορικό δρόμο της ζωής, που όλοι περνούμε στον πρόσκαιρο αυτό κόσμο.(…) Το φτωχό μου αυτό δημιούργημα το αφιερώνω στη σύζυγό μου Αναστασία, το λυχνάρι, οδηγό και βοηθό της ζωής μου».