Από την ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη «Αϊτός χωρίς φτερά»

(Συνέχεια σσ 6-7)
«Μια μικρή κηλίδα με ένα λεπτό στεφάνι ήταν το πρώτο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της «Αγίας Νόσου» όπως λέγεται η ασθένεια του HANSEN (κοινώς λέπρα). Ήταν η σφραγίδα του μαρτυρίου, το σημάδι ότι έπρεπε σιγά σιγά να συνηθίσω στην ιδέα ότι ο σταυρός προετοιμάζεται για να τον σηκώσω και να ανεβώ τον Γολγοθά μου.
Φέρνοντας στη μνήμη μου την εποχή των παιδικών μου χρόνων, νομίζω ότι ήμουν ένα ανήσυχο πνεύμα και το ένστικτό μου με οδηγούσε να είμαι παρατηρητικός και να θέλω να αγγίσω τη ζωή όσο μπορούσα περισσότερο με τρόπο που δεν παρετηρείτο σε άλλα παιδιά.
Καμάρωνα και υπερηφανευόμουν όταν ρωτούσε ο πατέρας μου τον Δάσκαλο και εκείνος εύρισκε πάντοτε τον τρόπο να τον καθησυχάζει για μένα, ότι θα είχα ένα μέλλον λαμπρό και ότι διακρινόμουν στα μαθηματικά που θα μου άνοιγαν την πόρτα για το Πολυτεχνείο.
Ήταν η εποχή που ο Ελληνικός στρατός είχε καταλάβει την Μικρά Ασία και το όνειρο της Μεγάλης Ελλάδας των δύο Ηπείρων και τον Πέντε θαλασσών είχε πραγματοποιηθεί. Στα ηρωικά αυτά χρόνια και εμείς τα μικρά παιδιά συμμετείχαμε στη μεγάλη χαρά και ομαδικά στους δρόμους του χωριού τραγουδούσαμε αυτό το τραγουδάκι («Εσύ θα πας στον πόλεμο παλληκαράς κι αντάρτης/ και ΄γω θα κλαίω θα θρηνώ ώσπου να πας και νάρθης».
Στην ηλικία των 8 ετών το 1922 ξέσπασε μια μεγάλη θύελλα στην Πατρίδα μου, η ανεπανόρθωτη καταστροφή της Μικράς Ασίας, την οποία όμως δε μπορούσα να συνειδητοποιήσω τότε, αλλά βλέποντας τους μεγαλυτέρους να θρηνούν στρατιώτες που δεν επέστρεψαν στο χωριό και τη γενική κατήφεια όλων των συγχωριανών παρασυρόμουνα και εγώ στην γενική μελαγχολία. Μεγάλος συνωστισμός υπήρχε στις πόλεις και στα χωριά από το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες προϊόν της μεγάλης εθνικής καταστροφής. Ως συνέπεια λοιπόν αυτού του συνωστισμού και άλλων αιτίων διεδόθη παντού η ψωρίαση, η οποία εβασάνισε τους Έλληνες επί ένα περίπου έτος.
Οι σχολίατροι κινήθηκαν για να προλάβουν όσο μπορούσαν την εξάπλωσή της στα σχολεία απομονώνοντας εγκαίρως τα τυχόν κρούσματα.
Ήμουν στην Στ΄ τάξη τέλος Μαΐου του 1926, όταν ήλθε ιατρός στο μικρό χωριό μας για να κάμη τη σχετική επιθεώρηση. Μας διέταξε όλους με τη σειρά να τραβήξουμε τα μανίκια από τα σακάκια και από τα πουκάμισά μας και τότε αλλοίμονο στα δικά μου μικρά μπράτσα είδα από μια κηλίδα στρογγυλή ελαφρώς ερυθρά γύρω από την οποία ένα αδιόρατο στεφάνι χώριζε το υγιές μέρος από το άρρωστο.
Το έμπειρο μάτι του ιατρού Ντακάνη, μακαρίτη τώρα, διέγνωσε τη μοίρα μου. Δεν είπε τίποτα ιδιαίτερο σε μένα ούτε στα άλλα παιδιά, ούτε στο Δάσκαλο. Αφού τελείωσε την επιθεώρηση και πριν φύγη για την έδρα του ζήτησε να συναντήση τον μεγάλο μου αδελφό, τον Εμμανουήλ, με τον οποίο συνδεόταν με αδελφική φιλία. Τότε του ανεκοίνωσε ότι έπρεπε να φύγω για την Αθήνα, όπου προ ενός έτους είχε αναχωρήσει η αδελφή μου ως πάσχουσα και αυτή από την ιδίαν νόσον.
Σε μένα δεν ανεκοίνωσαν τίποτα, όμως στα πρόσωπά τους έβλεπα την κατήφεια και την θλίψη. Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω τη διαίσθηση που παρουσιάζεται σε κείνον που παθαίνει την ασθένεια του Hansen, και τούτο διότι στην προτροπή του Σχολίατρου να ξεκουμπώσω του υποκάμισό μου σαν κάτι να με προειδοποιούσε, δεν ήθελα, και τραβούσα τα μανίκια κουμπωμένα και αργότερα συνειδητοποίησα το γεγονός ότι η αθώα αυτή κίνηση ήταν μοιραία, γιατί αποτελούσε το ξέκομμα από τη ζωή και τον χωρισμό από τον κόσμο και τους άλλους συνανθρώπους, το πέρασμα στην απέναντι όχθη και που το ποτάμι αυτό έμεινε αγεφύρωτο και θα μένη μέχρι να κλείσω τα μάτια».